آیا تا به حال برنامه ریزی های دقیق خود را با حمله ناگهانی ناله های کودک نوپا خراب کرده اید؟ این را تصور کنید: شما هیجان زده هستید که صبح را با کودک خود بگذرانید - شاید در حال رفتن به باغ وحش یا زمین بازی مورد علاقه او هستید. اما، در یک نقطه، چیزی اشتباه می شود. در ترافیک گیر کرده اید، فراموش کرده اید یک میان وعده ببندید یا شاید باد به سمت اشتباهی می وزد. ناگهان، کودک شاد شما با نسخه ای غمگین تر و بداخلاق تر از خود جایگزین شده است. مطمئن باشید، همه ما آنجا بوده ایم. و وقتی کودک نوپا وارد این حالت بد خلقی می شود، ظاهرا راهی برای استدلال با او وجود ندارد.
هر چقدر هم که ناامید کننده باشد، مهم است که به یاد داشته باشید که ناله کردن کودک نوپا از نظر رشد مناسب است – و، باور کنید یا نه، چند تاکتیک و استراتژی وجود دارد که می تواند کمک کند. آیا حاضرید آن ناله و ناله آوازخوانی را مهار کنید؟ نکات و ترفندهای متخصص را بخوانید.
چرا کودکان نوپا ناله می کنند؟
به زبان ساده، کودکان نوپا ناله و زاری می کنند زیرا می خواهند شنیده شوند. در این سن و مرحله، آنها هنوز در حال کشف چگونگی برقراری ارتباط و چگونگی برآورده کردن نیازهای خود هستند. جیل دی پیترو، LCSW، یک مددکار اجتماعی در Small Brooklyn می گوید: «از آنجایی که آنها در ابتدای یادگیری احساسات و عواطف خود هستند، واقعاً زبان یا توانایی بیان آنچه در بدنشان می گذرد را ندارند. روانشناسی در شهر نیویورک هنگامی که این احساسات بیش از حد از عهده آنها می رسد، اغلب با ناله پاسخ می دهند. دکتر مارتا ادواردز، مدیر مرکز رشد کودک و خانواده در مؤسسه خانواده آکرمن در شهر نیویورک، میگوید: «کودکان ممکن است تحت تأثیر تجربیات خودشان قرار بگیرند و ندانند چه کاری انجام دهند». ناراحتی آنها ممکن است به عنوان یک ناله ظاهر شود زیرا وضعیت درونی آنها را نشان می دهد.
البته، توضیح کمی آزاردهنده دیگری برای ناله کردن کودکان نوپا وجود دارد: ممکن است در گذشته ثابت شده باشد که این یک استراتژی موفق برای آنها بوده است. «آنها ممکن است چیزی بخواهند و ناله کنند زیرا در واقع برای رسیدن به آنچه می خواهند کار می کند. ادواردز اضافه می کند که صدای ناله مانند میخ های روی تخته سیاه است و این احتمالاً تأثیری را که کودکان بر والدین خود می گذارند افزایش می دهد. اساساً، شما در گذشته غافل شده اید و عیار کوچولوی باهوش شما را مورد توجه قرار داده است. برای این منظور، مهم است که به طور ناخواسته آنچه را که دی پیترو «الگوهای ارتباطی غیرمفید» مینامد، ایجاد نکنید.
خبر خوب؟ شما می توانید به تقویت واکنش های سالم و مکانیسم های مقابله ای کمک کنید تا ناله کردن عادی نشود. او میگوید: «با کودکان نوپا، ما این فرصت جالب را داریم تا مهارتهای تنظیم هیجانی را آموزش دهیم و رفتارهای مثبت را از سنین پایین، قبل از اینکه به دنبال آن توجه باشند، تقویت کنیم.» این تاکتیکها نه تنها به شما کمک میکنند با نالههای کودک نوپا مقابله کنید. ، اما امیدوارم در وهله اول از وقوع آن نیز جلوگیری شود.
چگونه غر زدن کودک نوپا را متوقف کنیم
البته ناله کردن گاه به گاه کودک نوپا اجتناب ناپذیر است. برای دوره یکسان است و کاملاً عادی است. نکته کلیدی این است که خونسردی خود را حفظ کنید و آنها را شرطی نکنید که فکر کنند ناله کردن وسیله قابل قبولی برای رسیدن به مسیر آنهاست. در اینجا چیزی است که می توانید انجام دهید تا از ناله کردن در مسیر خود جلوگیری کنید.
- برای بازی یک به یک ویژه برنامه ریزی کنید:
توجه فعالانه به کودک راهی عالی برای جلوگیری از ناله کردن قبل از شروع آن است. DiPietro پیشنهاد میکند هر روز 5 تا 10 دقیقه (اگر بتوانید آن را بچرخانید بیشتر عالی است) از زمان بازی انفرادی ویژه اختصاص دهید. پیشنهادات او؟ تلفن خود (و سایر عوامل حواس پرتی!) را کنار بگذارید تا بتوانید به طور کامل به آن لحظه متعهد شوید، از استفاده از دستورالعمل ها یا دستورات دستوری خودداری کنید و اجازه دهید فرزندتان رهبری را بر عهده بگیرد. از آنجایی که زبان بخش مهمی از آموزش تنظیم هیجانی است، روایت کردن اعمال کودک در حین بازی نیز می تواند مفید باشد. دی پیترو میگوید: «وقتی مهارتهای زبانی را توسعه میدهند، میتوانند قبل از هر چیز احساس خود، احساسات و در نهایت، چه کاری میتوانیم در مورد آن انجام دهیم، تشخیص دهند.
- موارد مثبت را تحسین کنید
همه انسان ها میل به تقویت مثبت دارند و به خوبی به آنها پاسخ می دهند، و کودکان نوپا تفاوتی ندارند. دی پیترو میگوید: «اگر در کودک نوپایتان ناله میبینید، سعی کنید لحظاتی را که میبینید از کلماتش استفاده میکند یا آرام بمانید، ثبت کنید. از بیان نکات منفی خودداری کنید و به جای آن روی نکات مثبت تمرکز کنید. «تقدیر خاص بسیار قدرتمند است. ابزاری برای ایجاد الگوهای ارتباطی سالم.» او میگوید. کودکان نوپا همچنین از آنچه دی پیترو «لمس مثبت» مینامد، مانند مالیدن پشت خود یا در آغوش گرفتن، قدردانی میکنند؛ این به آنها کمک میکند احساس امنیت و آرامش بیشتری داشته باشند.
- به آرامش آرامش بدهید
زمانی که رفتار کودک نوپا صبر شما را امتحان می کند، آرام ماندن می تواند سخت باشد، اما به یاد داشته باشید که به عنوان بزرگسالان، ما باید این نقش را انجام دهیم. دی پیترو می گوید: «وظیفه ما این است که با آرامش از کودکان نوپا در حالی که این احساسات بزرگ را پردازش می کنند، حمایت کنیم. در کنار ارائه حمایت در لحظه، به فرزندتان نشان میدهید که با وجود احساس ناامیدی، خونسردی خود را حفظ کنید. «شما در حال الگوبرداری از توانایی حفظ آرامش هستید. چیزها اغلب برای کودکان نوپا منطقی نیستند و ممکن است فوقالعاده دشوار باشد، اما وقتی میتوانیم از نظر فیزیکی حاضر بمانیم و این آرامش را الگو کنیم، فوقالعاده قدرتمند است – زیرا کودکان اسفنجهای کوچکی هستند و کاری را که ما انجام میدهیم انجام میدهند.
- احساسات را تأیید کنید
کودکان نوپا ممکن است چیزهایی را بخواهند که منطقی نیستند، و گاهی اوقات آنها به سادگی درک نمی کنند که چرا چیزها نمی توانند مطابق میل خود پیش بروند. اما حتی اگر شما آزرده خاطر هستید (یا میل به خنده را سرکوب می کنید به دلیل مضحک گاه به گاه یک عصبانیت ناله)، مهم است که به کودک خود نشان دهید که نام می گذارید و احساسات او را ارزیابی می کنید. دی پیترو میگوید: «برچسب زدن به احساسات کودک حس درک و حمایت مثبت را ایجاد میکند.
- همیشه کم واکنش نشان دهید
آیا تا به حال از نالههای کودک نوپا بهطور آشکاری ناراحت شدهاید، اما متوجه شدهاید که واکنش شما باعث شکایت یا ناراحتی او شده است؟ پاسخ منفی شما می تواند سوخت آتش باشد. کماهمیتسازی با ظرافت، کلید پراکندگی موقعیت است، در حالی که همزمان برخی از پیشنهادات بالا را امتحان میکنید. دی پیترو میگوید: «زمانی که نسبت به نالههای کودک واکنش کمتری نشان میدهیم، همچنان اطمینان و اعتبار میدهیم، اما لزوماً در آن چرخه بینظمی باقی نمیمانیم». این به خوبی به نکته بعدی منتهی می شود.
منبع: https://www.thebump.com/a/toddler-whining
آیا تا به حال برنامه ریزی های دقیق خود را با حمله ناگهانی ناله های کودک نوپا خراب کرده اید؟ این را تصور کنید: شما هیجان زده هستید که صبح را با کودک خود بگذرانید - شاید در حال رفتن به باغ وحش یا زمین بازی مورد علاقه او هستید. اما، در یک نقطه، چیزی اشتباه می شود. در ترافیک گیر کرده اید، فراموش کرده اید یک میان وعده ببندید یا شاید باد به سمت اشتباهی می وزد. ناگهان، کودک شاد شما با نسخه ای غمگین تر و بداخلاق تر از خود جایگزین شده است. مطمئن باشید، همه ما آنجا بوده ایم. و وقتی کودک نوپا وارد این حالت بد خلقی می شود، ظاهرا راهی برای استدلال با او وجود ندارد.
هر چقدر هم که ناامید کننده باشد، مهم است که به یاد داشته باشید که ناله کردن کودک نوپا از نظر رشد مناسب است – و، باور کنید یا نه، چند تاکتیک و استراتژی وجود دارد که می تواند کمک کند. آیا حاضرید آن ناله و ناله آوازخوانی را مهار کنید؟ نکات و ترفندهای متخصص را بخوانید.
چرا کودکان نوپا ناله می کنند؟
به زبان ساده، کودکان نوپا ناله و زاری می کنند زیرا می خواهند شنیده شوند. در این سن و مرحله، آنها هنوز در حال کشف چگونگی برقراری ارتباط و چگونگی برآورده کردن نیازهای خود هستند. جیل دی پیترو، LCSW، یک مددکار اجتماعی در Small Brooklyn می گوید: «از آنجایی که آنها در ابتدای یادگیری احساسات و عواطف خود هستند، واقعاً زبان یا توانایی بیان آنچه در بدنشان می گذرد را ندارند. روانشناسی در شهر نیویورک هنگامی که این احساسات بیش از حد از عهده آنها می رسد، اغلب با ناله پاسخ می دهند. دکتر مارتا ادواردز، مدیر مرکز رشد کودک و خانواده در مؤسسه خانواده آکرمن در شهر نیویورک، میگوید: «کودکان ممکن است تحت تأثیر تجربیات خودشان قرار بگیرند و ندانند چه کاری انجام دهند». ناراحتی آنها ممکن است به عنوان یک ناله ظاهر شود زیرا وضعیت درونی آنها را نشان می دهد.
البته، توضیح کمی آزاردهنده دیگری برای ناله کردن کودکان نوپا وجود دارد: ممکن است در گذشته ثابت شده باشد که این یک استراتژی موفق برای آنها بوده است. «آنها ممکن است چیزی بخواهند و ناله کنند زیرا در واقع برای رسیدن به آنچه می خواهند کار می کند. ادواردز اضافه می کند که صدای ناله مانند میخ های روی تخته سیاه است و این احتمالاً تأثیری را که کودکان بر والدین خود می گذارند افزایش می دهد. اساساً، شما در گذشته غافل شده اید و عیار کوچولوی باهوش شما را مورد توجه قرار داده است. برای این منظور، مهم است که به طور ناخواسته آنچه را که دی پیترو «الگوهای ارتباطی غیرمفید» مینامد، ایجاد نکنید.
خبر خوب؟ شما می توانید به تقویت واکنش های سالم و مکانیسم های مقابله ای کمک کنید تا ناله کردن عادی نشود. او میگوید: «با کودکان نوپا، ما این فرصت جالب را داریم تا مهارتهای تنظیم هیجانی را آموزش دهیم و رفتارهای مثبت را از سنین پایین، قبل از اینکه به دنبال آن توجه باشند، تقویت کنیم.» این تاکتیکها نه تنها به شما کمک میکنند با نالههای کودک نوپا مقابله کنید. ، اما امیدوارم در وهله اول از وقوع آن نیز جلوگیری شود.
چگونه غر زدن کودک نوپا را متوقف کنیم
البته ناله کردن گاه به گاه کودک نوپا اجتناب ناپذیر است. برای دوره یکسان است و کاملاً عادی است. نکته کلیدی این است که خونسردی خود را حفظ کنید و آنها را شرطی نکنید که فکر کنند ناله کردن وسیله قابل قبولی برای رسیدن به مسیر آنهاست. در اینجا چیزی است که می توانید انجام دهید تا از ناله کردن در مسیر خود جلوگیری کنید.
- برای بازی یک به یک ویژه برنامه ریزی کنید:
توجه فعالانه به کودک راهی عالی برای جلوگیری از ناله کردن قبل از شروع آن است. DiPietro پیشنهاد میکند هر روز 5 تا 10 دقیقه (اگر بتوانید آن را بچرخانید بیشتر عالی است) از زمان بازی انفرادی ویژه اختصاص دهید. پیشنهادات او؟ تلفن خود (و سایر عوامل حواس پرتی!) را کنار بگذارید تا بتوانید به طور کامل به آن لحظه متعهد شوید، از استفاده از دستورالعمل ها یا دستورات دستوری خودداری کنید و اجازه دهید فرزندتان رهبری را بر عهده بگیرد. از آنجایی که زبان بخش مهمی از آموزش تنظیم هیجانی است، روایت کردن اعمال کودک در حین بازی نیز می تواند مفید باشد. دی پیترو میگوید: «وقتی مهارتهای زبانی را توسعه میدهند، میتوانند قبل از هر چیز احساس خود، احساسات و در نهایت، چه کاری میتوانیم در مورد آن انجام دهیم، تشخیص دهند.
- موارد مثبت را تحسین کنید
همه انسان ها میل به تقویت مثبت دارند و به خوبی به آنها پاسخ می دهند، و کودکان نوپا تفاوتی ندارند. دی پیترو میگوید: «اگر در کودک نوپایتان ناله میبینید، سعی کنید لحظاتی را که میبینید از کلماتش استفاده میکند یا آرام بمانید، ثبت کنید. از بیان نکات منفی خودداری کنید و به جای آن روی نکات مثبت تمرکز کنید. «تقدیر خاص بسیار قدرتمند است. ابزاری برای ایجاد الگوهای ارتباطی سالم.» او میگوید. کودکان نوپا همچنین از آنچه دی پیترو «لمس مثبت» مینامد، مانند مالیدن پشت خود یا در آغوش گرفتن، قدردانی میکنند؛ این به آنها کمک میکند احساس امنیت و آرامش بیشتری داشته باشند.
- به آرامش آرامش بدهید
زمانی که رفتار کودک نوپا صبر شما را امتحان می کند، آرام ماندن می تواند سخت باشد، اما به یاد داشته باشید که به عنوان بزرگسالان، ما باید این نقش را انجام دهیم. دی پیترو می گوید: «وظیفه ما این است که با آرامش از کودکان نوپا در حالی که این احساسات بزرگ را پردازش می کنند، حمایت کنیم. در کنار ارائه حمایت در لحظه، به فرزندتان نشان میدهید که با وجود احساس ناامیدی، خونسردی خود را حفظ کنید. «شما در حال الگوبرداری از توانایی حفظ آرامش هستید. چیزها اغلب برای کودکان نوپا منطقی نیستند و ممکن است فوقالعاده دشوار باشد، اما وقتی میتوانیم از نظر فیزیکی حاضر بمانیم و این آرامش را الگو کنیم، فوقالعاده قدرتمند است – زیرا کودکان اسفنجهای کوچکی هستند و کاری را که ما انجام میدهیم انجام میدهند.
- احساسات را تأیید کنید
کودکان نوپا ممکن است چیزهایی را بخواهند که منطقی نیستند، و گاهی اوقات آنها به سادگی درک نمی کنند که چرا چیزها نمی توانند مطابق میل خود پیش بروند. اما حتی اگر شما آزرده خاطر هستید (یا میل به خنده را سرکوب می کنید به دلیل مضحک گاه به گاه یک عصبانیت ناله)، مهم است که به کودک خود نشان دهید که نام می گذارید و احساسات او را ارزیابی می کنید. دی پیترو میگوید: «برچسب زدن به احساسات کودک حس درک و حمایت مثبت را ایجاد میکند.
- همیشه کم واکنش نشان دهید
آیا تا به حال از نالههای کودک نوپا بهطور آشکاری ناراحت شدهاید، اما متوجه شدهاید که واکنش شما باعث شکایت یا ناراحتی او شده است؟ پاسخ منفی شما می تواند سوخت آتش باشد. کماهمیتسازی با ظرافت، کلید پراکندگی موقعیت است، در حالی که همزمان برخی از پیشنهادات بالا را امتحان میکنید. دی پیترو میگوید: «زمانی که نسبت به نالههای کودک واکنش کمتری نشان میدهیم، همچنان اطمینان و اعتبار میدهیم، اما لزوماً در آن چرخه بینظمی باقی نمیمانیم». این به خوبی به نکته بعدی منتهی می شود.
کتاب مناسب برای کودکان